اصلا تو بگو که زشت و چُلمن باشد

اندازه ی خاله ریزه یا ون باشد

آقای مدیر خواهشا کاری کن

امسال معلم همه زن باشد

گلدسته و افلاک¹ که یادم مانده

آن دفتر نمناک که یادم مانده

هرچند نصایحت فراموشم شد

آن خط کش هولناک که یادم مانده

از فرق غریب حزم و هاظم بنویس

درباره ی کیف و کفش کاظم بنویس

از وحشت روزهای بی تکلیفی

از حسرت خنداندن ناظم بنویس

از "نجم" و "شَجَر" "وَ یَسجُدا"² ترسیدم

از " بَـیـِّنــةٌ مِن الهُدی"³  ترسیدم

آقای دبیر درس دینی، بس کن...

بس کن، به خدا که از خدا ترسیدم

معلول نبوده ایم، علت بودیم

مشتی به دهان زور و ذلت بودیم

ما نسل کتک خورده ی بی انگیزه

یک روز امید کلّ ملت بودیم⁴

نویسنده:حامد حبیبی

از کتاب «داستان های کوتاه طنز»،انتشارات سوره مهر

                                                                                                                                 با خودم حرف می زدم که تلفن زنگ زد. صدای ضعیفی که نمی شد به او نه گفت از توی گوشی کارم را توضیح داد، انگار صدا ضبط شده بود. کارم این بود که باید ته و توی قضیه را در می آوردم. یک هفته بود که هر روز توی روزنامه آگهی می دادم؛ آماده برای استخدام. گفتم قبول و تا عصر یک موتوری برایم چک و آدرس ها را آورد. بارانی، دستکش، کلاه لبه دار و یک دفترچه یادداشت. مداد نداشتم، یک مداد کوچک و نوک تیز. دنیا معطل این موضوع بود. فکر کنم مسابقات فوتبال را یک هفته عقب انداخته بودند و در تمامی جبهه ها آتش بس اعلام شده بود، دانشمندان هم یک هفته به بشریت استراحت داده بودند و دست از سر ناشناخته ها برداشته بودند. یک بریده ی روزنامه لای کاغذها بود با شرح و عکس ماجرا.

اول از همه از زنش شروع کردم، در کتابی که بچگی خوانده بودم بازرسی بود که می گفت« دنبال زن بگردید». از بچگی خلافش به من ثابت نشده بود هرچند کتاب دیگری هم نخوانده بودم. همیشه باید دم دست ترین نظری را که دارید بچسبید و خط را دنبال کنید تا به هدف برسید.

باقالی پوست می کند و اشک می ریخت و پاسخ می داد. فصل باقالی بود و اگر دست روی دست می گذاشتی تمام می شد، آن وقت دیگر از کیسه ی باقالی قاچ خورده ی یخ زده توی فریزر خبری نبود و جایش خالی می ماند مثل یک احساس کهنه یا یک بستنی قیفی. بله. یخچال فریزر قلب زندگیست. درش مثل ضربان باز و بسته می شود. عکس را که نشانش دادم گفت: لابد خودشه. من از صداش می شناختمش.

من: از کی شروع کرد به این کار؟

زن: نمی دونم. صدای جاروبرقی بلند بود نشنیدم. یعنی دیر شنیدم، وقتی شنیدم که کار از کار گذشته بود. وقتی شنیدم شب بود همسایه ی پایینی رادیوش خراب شده بود، همسایه ی بالایی زنش را طلاق داده بود، همسایه ی روبرویی مهمانی نگرفته بود چون بالاخره یک نفر دعوتش کرده بود، سپور جارویش را به روی کره ی زمین نمی کشید، هلی کوپتر از بالای خانه مان رد نمی شد، آره. شب بود. شب حراج سنگ های نیمه قیمتی. من خواب بودم، خواب ساحلی آفتابگیر می دیدم که به جای تخته سنگ یا ماسه با عضلاتی مردانه فرش شده بود که می شد روی آنها دراز کشید و برنزه شد. بله، خواب ساحل عضله می دیدم که با صدایش بیدار شدم. لهجه اش خوب بود، شاید خیلی وقت بوده که داشته می خوانده.

من: مگر شما تبتی بلدید که فهمیدید لهجه اش خوب بوده؟

زن: نه. ولی تبتی همون چینیه.

احمد کنکور سینما داد.گلشیفته لخت شد.اسکار را فرهادی گرفت.قذافی را وحشیانه کشتند.هنوز موسی صدر  پیدایش نیست.سید حسن سخنرانی کرد.سکه از یک میلیون بالا زد.دلار از دو هزار تومان.مهسا کوشا را رد کرد.کوشا مهسا را تکه تکه کرد،یعغوب هم یزدان را.اخوی دادماد شد.آقای «میم» عاشق شد.آقای «میم» فارغ شد.نود و نه درصد مردم آمریکا می خواستند بزنند خار و مادر آن یک درصد را یکی کنند.یونان پول نداشت.هنوز هم ندارد.اسراییل و آمریکا هی می خواستند به ایران حمله کنند.در شعب ابی طالب بودیم.در بدر و خیبر بودیم.انتخابات بود.باید از بین حمید رسایی و روح الله حسینیان و مهرداد بذرپاش انتخاب می کردیم.طفلک جنتی.بحرین ملتهب بود.بحرین ملتهب است.در سوریه مردم فرت و فرت در خیابان می ریختند که از بشار اسد حمایت کنند.روزهای زندگی فیلم اول جشنواره شد.کارگردان جایزه اش را داد به ابوالقاسم طالبی.سیاسی ترین فیلم تاریخ سینما را دیدیم.مجید از آش بام تهران خوشش آمد.من حالم از آش بام تهران به هم می  خورد.عینک فرزاد حسنی دسته کایوچویی بود.احسان علیخانی معروف پعروف ها را تا صبح سال تحویل آورد برنامه اش.حسن یک کارگر ساده بود.آقا امین بیک پدیده امسال بود.بچه خواهرم دهن ما را سرویس کرد.ماهواره نوید هوا کردیم.میر کریمی «یه حبه قند» را زیاد کشش داده بود.سعادت آباد.«این همه عاشق داری چطور حسودی نکنم».پرسپولیس استقلال را 3-2 برد آن هم در ده دقیقه.دنیزلی آمد کنار دست استیلی خانه خرید.مجتبی جباری با مظلومی حرفش شد.مهدی رحمتی خداست.فرهاد به خاطر بچه اش از استقلال رفت.مجیدی فصلی خداد تومان در قطر می گیرد.دو مهندس را ترور کردند.vpn به fرفت.socks جایش را گرفت.کاش مهندس صمدیان کمونیست بود.رضا امیرخانی کتاب داد بیرون.جانستان کابلستان.رضا خداست.فرهادی اسکارش را به مردم سرزمینش تقدیم کرد.چیزهایی بود که ندانستیم.اسم مادربزرگ نیکو «خاصه» است.حسام دفاع کرد.مسعود دفاع کرد.جشن فارغ التحصیلی داشتیم.تابستان روسری فروختم.مجید گشاد بود.مجید پاساژ را می گویم.ده صبح می آمد مغازه را باز می کرد شیش بعد از ظهر می بست.وحید لاف عشق و حال می زد.محمد پیر دنیادیده.متولد شصت و هشت بود ولی چهار سال قاچاقی یونان زندگی کرده بود.میثاق رفت پلی تکنیک میلان.شفق نمره تافلش شد 117.بهنام شد110.مجید نمایشگاه زد پولش را گرفت.حسن ناراحت شد.حسن گریه کرد.حسن وسط راه برگشت.آقای «حیم» عاشق شد.آقای «حیم» عاشق است.عروسی آبجی مجید بود.زمانی عکاس بود.محمد زمانی تایپ می کرد.محسن برکتی برد جهادی.محسن برکتی با آقا امین بیک صحبت می کرد.خسروآبادی حرف زد.خسروآبادی حرف می زند.علی نیکبخت سوال داشت.علی نیکبخت سوال دارد.مسلمیه با علی نیکبخت رفتیم شابدولظیم.حسین سازور می خواند.حسین هدایتی سینه می زد.«بی خود و بی جهت» کاهانی را ندیدم.محسن نامجو آلبوم داد.«می برزند زمشرق شمع فلک زبانه...».این زرزرای الکی.آقا مصطفی.ترین سان رفت کارگردانی.ترین سان انگور در گلویش گیر کرد.ترین سان داشت می مرد.یک اختلاس سه هزار میلیاردی را رو کردند.خاوری فرار کرد.جهرمی استعفا.وزیر اقتصاد استیضاح شد.وزیر اقتصاد ابقا شد.حاج آقا اژه ای پیگیر بود.حاج آقا اژه ای پیگیر است.الفارس!الفارس!الفارس!.کلمه.کفاشیان رییس فدراسیون ماند.کفاشیان را خواستند کله پا کنند.کفاشیان را می خواهند کله پا کنند.مجید نوشت.مجید نوشت.مجید می نویسد.حسن ننوشت.حسن ننوشت.حسن ننوشت.در جنگل مسخره بازی درآوردم.علی نیکبخت زد تو پتم.ناصر رفت حسابداری.ناصر حسابداری می خواند.ناصر می خواهد حسابدار شود.مرتضی صالح نژاد معلوم نیست چه می کند.فعلن عکاسی.احسان رفت سینما.احسان فیلم دید.احسان با بچه ها رفت بیرون.احسان فیس بوکش را آپ کرد.احسان را در خیابان انقلاب دیدم.دم مسلم حیدری گرم.آرمین هنوز نوبت وامش نشده.علی .ن رفت هتل استقلال.ما را نبرد.کروبی و موسوی حصر شدند.کروبی و موسوی حصرند.مهندس سحابی مرد.هاله را مردند.یکی دیگر هم در زندان رفت.اسمش یادم نیست.به هم آب پاشیدند.گرفتندشان.سینما سپیده اکران جشنواره  گذاشته بود.مال حوزه هنری.سعید بیابانکی کتاب داد بیرون.کتابش پرفروش بود.کتابش پرفروش است.لاویج بلال خوردیم.حسن خواند.علی فیلم گرفت.آقا مصطفی.هادی آبگوشت درست کرد.خوشمزه بود.علی.ن هر آشغالی را با چایی قاتی می کرد.علی.ن هر آشغالی را با جایی قاتی می کند.علی دکوراسیون دفترش را عوض کرد.دو تا مستند و یک کتاب از علی گرفتم.هنوز پسش نداده ام.یک هارد پر از فیلم از ممد گرفتم.حوصله دیدنشان را نداشتم.پسش دادم.صبح تا شب در پارک دانشکده ول بودم.آقا امین بیک «فکر می کرد که...

قدیم ترها

       چقدر ساده گریه می کردیم

                                     "امشب شهادتنامه عشاق امضا می شود

                                      فردا ز خون عاشقان این دشت دریا می شود..."

برداشتی آزاد
 از لحظات شهادت شهیدان کربلا

1

در راه که می دوید ، بارها رسیده بود به پسرش . به "علی اکبر" که حالا بزرگتر شده بود . خیلی بزرگ. به پهنای دشت .

به این داغت علی جان صبر تا کی ؟

مدارا کردن با گبر تا کی ؟

سراسر دشت را کندم برایت ....

فراهم کردن این قبر تا کی ؟

2

کوفیان رسم هلهله و شادی را خوب می دانستند . برای جوان کم نگذاشتند. تا می شد ریختند . عمو هم می دید که از همه جای آسمان می بارد. باران سنگ .

3

اولین بار بود که صدا می زد : یا اخا ... لحظه ای گذشت . کسی سرش را در آغوش گرفته بود.

می خواست دستش را بگیرد ، اما ... می خواست نگاهش کند ، اما ... می خواست مشک را ... شرمسار شد . ملتمسانه از برادر پرسید : می شود مرا به خیمه نبری ؟

***

ستون خیمه را که کشید ، دشمنان خیالشان راحت شد. دخترکی نگاه می کرد . دلش لرزید .

نکند ...؟ هراسان شد . حس کرد گوشواره هایش سنگینی می کنند . تشنگی از یادش رفته بود . به پدر گفت : آب نمی خواهیم ، می شود بگویی عمو بیاید ؟

4

با یک دست "عون" را در آغوش گرفته بود و با دست دیگر "محمد" را . صدای گریه اش بلند شد . نگاهی به خیمه ها انداخت . کسی نیامد . باز هم منتظر ماند . خبری نشد . بلند شد و به تنهایی آنها را به سمت خیمه ها برد . با یک دست "عون" را در آغوش گرفته بود و با دست دیگر "محمد" را . پایشان روی زمین کشیده می شد .

5

لازم نبود خیلی زمین را حفر کند. کمی که با غلاف شمشیر زمین را می کند ، کافی بود. علی اصغرش کوچتر شده بود. خیلی کوچک . اندازه ی چاله ای که فقط کمی با غلاف شمشیر کنده شده .

6

می رفت تا نبیند سیلی خوردن عمه را . تا خاطره ی کوچه ی پدرش را به ارث نبرد . کرامت را به ارث برده بود ، می رفت تا ببخشاید . دستش را ...

7

سر بریده در گوشه ی خرابه نگاه می کرد. می دید که گوشهای دخترک خونین است . که دامنش سوخته . خارها را می دید که در پایش فرو رفته . و کبودی ها را . می دید که دخترک آرام آرام ، آرام می شود ... که آرام می شود ... آرام می شود ... آرام ... که می میرد .